Pokazywanie postów oznaczonych etykietą nadmiar bodźców. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą nadmiar bodźców. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 12 listopada 2012

Dlaczego na spotkania lubię przychodzić pierwsza.

Jestem osoba towarzyską. Mam spore grono znajomych. Uwielbiam spotykać się z nimi, rozmawiać, bawić się. Mam też fajną pracę, prowadzę szkolenia i warsztaty. Poznaję nowych ludzi.

Kiedy mówię, że jestem introwertykiem, najczęstszą reakcją jest zaskoczenie i niedowierzanie. Ostatnie dwa miesiące dały mi możliwość doświadczenia wielu spotkań z różnymi ludźmi, zarówno znanymi mi wcześniej, jak i kompletnie obcymi. Pozwoliło mi to przyjrzeć się pewnemu mechanizmowi, który nieświadomie stosuje od lat.

Na spotkania z nieznanymi mi wcześniej osobami, zwykle przychodziłam jako pierwsza. Teraz już wiem, dlaczego tak się zachowywałam. Chodziło o zaaklimatyzowanie się w pomieszczeniu. Zajęcie najlepszego dla mnie miejsce, czyli takiego, żeby jak najmniej bodźców mnie rozpraszało. Lubię pierwsze rzędy, kiedy np. jestem uczestnikiem wykładu. Stwarza to pozory mniejszej grupy. Ponadto, nowe osoby zwykle przychodzą  w pewnych odstępach czasu, nie wszyscy na raz. Pozwalało mi to stopniowo „oswajać” się z nieznajomymi. Zmniejszało poziom lęku.

Na duże spotkania z przyjaciółmi i znajomymi, także zwykle przychodziłam wcześniej. Oczywiście czasami się to nie udawało, ale wtedy przychodziłam z kimś np. z mężem. To on wchodził na „pierwszy ogień”. A ja trochę chowałam się za nim i czekałam, aż minie pierwszy szok aklimatyzacyjny.

No właśnie, do tej pory w sposób nieświadomy zabezpieczałam się przed nadmiarem bodźców. Ale w zeszłym tygodniu zapomniałam o tym. Wybrałam się na urodziny. Przyszłam sama i do tego ostatnia, kiedy impreza już była rozkręcona. Kiedy weszłam, okazało się, że wszystkie dziewczyny skupiły się w kręgu i rozmawiały. Myślałam, że dyskretnie się do nich dołączę. Jednak one były bardzo ciekawe moich wrażeń z wyjścia do opery, z której właśnie przyjechałam. Nie miałam czasu na aklimatyzację. Jakie było moje zdumienie, kiedy okazało się że mam klasyczne reakcje introwertyka na nadmiar bodźców. Pojawiła się pustka w głowie, zaczęło mi brakować słów, nie mogłam sklecić zdania. Miałam wrażenie, że wszystkie wiszą nad moją głową. Spociły mi się ręce i miałam ochotę uciec. A przecież byłam w gronie znajomych!

Wniosek dla mnie na przyszłość z tego jest taki:

a. przychodzić wcześniej, żeby się zaaklimatyzować
b. jeżeli nie mogę być wcześniej to zadbać o to, żeby za kimś się „schować” do czasu, kiedy minie pierwszy szok
c. wymyślić sobie jakąś zgrabną wymówkę np. najpierw muszę się napić czy muszę iść do toalety, żeby się uspokoić

Dobre przygotowanie to podstawa :)

poniedziałek, 13 sierpnia 2012

Powroty z Warszawy



Wspomnienie

Magda siedzi i gada. Jest bardzo nakręcona. Po raz siedemnasty analizuje i przegaduje zajęcia. Co kto powiedział . Czego się dowiedziała. Jakie miała refleksje. Co poczuła. Co pomyślała. Co się jej podobało. Co się jej nie podobało. Co wykorzysta natychmiast. O czym, jeszcze chce doczytać. Jaką książkę kupić. Gdzie od razu i co zastosuje.

Ja w tym samym czasie najchętniej zamknęłabym się w ciemnym i cichym pokoju. Chociaż na piętnaście minut. Ale przed nami siedem godzin jazdy pociągiem.

Jednakowoż,  jest pewien sposób. Ja zamykam oczy (odcinam jedno źródło bodźców). I słucham. Czasami mówię „ychy” - co oznacza że się zgadzam. Czasami „ee” - co oznacza, że się nie zgadzam.

Magda się nie obraża. Nie żąda ode mnie błyskotliwej konwersacji. Potrzebuje, żeby ktoś jej słuchał i od czasu do czasu reagował. Pewnie, że wolałaby przedyskutować to z kimś natychmiast, albo jeszcze szybciej. Wyrzucić z siebie te emocje. Wyładować się. Inaczej mogłoby się jej przelać. Po całym weekendzie tak stymulującym emocjonalnie i intelektualnie, ona nie może tak po prostu sobie usiąść i zatopić się w lekturze.

Ze mną jest inaczej. Ja też jestem zadowolona i podkręcona jak „gwizdek”. Ale to powoduje, że jestem przeciążona bodźcami. Dudni mi w głowie, zaczynam się jąkać, w żołądku mam kamień. Czuję się jakby uszło ze mnie powietrze. Nie mam siły. Muszę się chwilę wyciszyć.

Kiedy już dochodzę do siebie idziemy do Warsu. Tam spędzamy urocze godziny jedząc jajecznicę z pomidorami i dyskutując o zajęciach. O przemyśleniach. O refleksjach. Nie wiadomo kiedy mija te siedem godzin.

A mogłoby to wyglądać inaczej.

Ja: najpierw rozdrażniona, odburkująca coś niegrzecznie. Potem zła, że Magda nie rozumie, że jestem zmęczona. Przestająca w ogóle się odzywać.

Ona: najpierw zdziwiona, że się nie odzywam. Mówi  coraz więcej z nadzieją, że w końcu zacznę z nią rozmawiać.  Zaczyna się zastanawiać co z nią nie tak. Że pewnie jej nie lubię. Albo, że nudzę się w jej towarzystwie. W końcu, że to ja jestem jakaś nietowarzyska. Dziwna jakaś.

Spirala donikąd.