wtorek, 31 marca 2015

Tak, jestem introwertykiem.

Lubię takie podsumowania, więc jeżeli masz w rodzinie introwertyka, lub sam/a jesteś introwertykiem, poczytaj. Wierzę, że przyjdzie taki dzień, że uda nam się odczarować mit introwertycznego dziwoląga. Na świecie to już się dzieje.

Tak, jestem introwertykiem.
Nie, nie jestem nieśmiała.
Nie, nie jestem przyblokowana.
Nie, nie jestem antyspołeczna.
Ja po prostu słucham.
Ja po prostu obserwuję.
Nie cierpię small talków…
ale mogę rozmawiać o życiu, godzinami.
Wolę być z przyjacielem lub dwoma w domu, niż z w tłumie znajomych.
Nie rugaj mnie publicznie.
Nie zawstydzaj mnie publicznie.
Uszanuj to, że jestem skryta.
A jeżeli się przed tobą otworzę…
wiedz, że to oznacza, iż jesteś dla mnie wyjątkowy.

Tablicę REALFarmacy podesłała mi Iza, dziękuję:)


środa, 4 marca 2015

Co łączy Lego z Pitagorasem?

Praca z introwertycznym dzieckiem jest wyzwaniem. Szczególnie, gdy działamy w dużej grupie, czy w nowym środowisku. Często takie dzieci nie biorą udziału w dyskusji, nie są aktywne. Zabierają głos tylko wtedy, gdy zapytamy ich o zdanie, a i to nierzadko sprawia im wiele trudności. Wynika to z tego, że czują się źle w sytuacji, gdy uwaga całej grupy jest na nie skierowana. Potrzebują czasu, żeby dobrze przemyśleć sobie sprawę zanim się odezwą i często nie robią tego, bo nie mają pewności czy ich wnioski są słuszne. Do tego dochodzi element taki, jak przekrzykiwanie się w grupie gdy toczy się żywa wymiana myśli. Introwertyczne dzieci szybciej odpuszczą sobie wypowiedzenie się na forum, niż spróbują przekrzyczeć grupę. Tak już jest, ta nasza introwertyczna natura.

Jak zatem zachęcić introwertyczne dzieci do zabierania głosu w rozmowie? Jak poprowadzić konwersację, aby czuły się bezpiecznie?

Miałam okazję „na żywo” obserwować modelowo poprowadzoną dyskusję, gdzie każde dziecko miało szanse wypowiedzieć swoje spostrzeżenia i refleksje. Gdzie introwertyczne dzieci czuły się dobrze i zabierały głos, a ekstrawertyczne dzieci z uwagą  słuchały powolnych wypowiedzi swoich koleżanek i kolegów.
Były to warsztaty metody Lego Logos, połączone z rozmową o kwestiach filozoficznych, które prowadził twórca tej metody pan Jarosław Marek Spychała. Tutaj link do strony: www.lego-logos.pl.

Pracowała grupa 12 dzieci z różnych klas, ale z tej samej szkoły. Początkowo głos zabierały te najodważniejsze, najszybsze, najgłośniejsze. Prowadzący zajęcia zachęcił również wycofanych słuchaczy do podzielenia się swoimi refleksjami: a co Pan o tym sądzi? A jak Pani to widzi? Już sama forma zwracania się do dzieci była dla nich czymś nietypowym, no bo kto to widział, żeby dorosły facet zwracał się do 8-latka na Pan i to całkiem poważnie. Obserwowałam, jak introwertyczne dzieci przełamywały się i zaczynały mówić. Dzieliły się swoimi przemyśleniami w naturalny dla siebie sposób, mówiły cicho i bez swady. I co? Okazało się, że grupa ich słuchała. Nikt nie popędzał, nikt nie wyśmiewał. Dzieci były uważne, inspirowały się wzajemnie pomysłami i na bazie tego co usłyszały, kreowały nowe, niesamowite idee.

Te warsztaty udowodniły, że tam gdzie są bezpieczne warunki, tam istnieje przestrzeń do dzielenia się swoimi przemyśleniami, niezależnie od naszego temperamentu. Wystarczy szanować innych, nie oceniać, nie przyjmować jednego modelu zachowania za właściwy. Dać szansę na rozwinięcie skrzydeł.

Uważam, że dzieci mają głęboką mądrość, wrażliwość na otoczenie i niestandardowe podejście do otaczającej ich rzeczywistości. A jednak, nie doceniłam ich. Na długo zostałam w zadziwieniu, że taki mały człowiek, a tak mądrze gada. 

Ja też miałam szansę wypowiedzieć się za pomocą klocków. Na zdjęciu jest moja praca, która przedstawia Pitagorasa broniącego bitego psa :)


środa, 18 lutego 2015

Wewnętrzny dialog

Już wiem, dlaczego czasami jestem kompletnie wyczerpana, chociaż nic w zasadzie męczącego nie robiłam.
Winny jest wewnętrzny dialog. Jako rasowy introwertyk prowadzę w głowie rozmowy, sama ze sobą. Czasami są to niezwykle żywe dyskusje. Pojawiają się argumenty za i przeciw, głos zabiera obrońca i oskarżyciel. A sędzia, czyli ja, musi wydać wyrok. I jakby tego było mało, racjonalnie go uzasadnić. Dość pracy na trzy osoby. Nic więc dziwnego, że po takiej sesji wewnętrznej, jestem ogromnie zmęczona.

Czasami opłaca się ponieść taki trud, a czasami nie. Jak to w życiu. A w życiu wiadomo, tylko czekolada nie ma wątpliwości. Czekolada wie.


czwartek, 12 lutego 2015

Jak kochać introwertyka

Z okazji zbliżających się Walentynek, zamieszczam krótki przewodnik, jak kochać introwertyka, który znalazłam na: http://introvertspring.com/how-to-love-an-introvert/ . Poniżej luźne tłumaczenie zasad.

  1. Nie obrażaj się, na jego potrzebę przestrzeni wokół siebie. Nie oznacza ona, że Cię nie kocha.
  2. Nie próbuj go naprawiać. Zaakceptuj go takim, jaki jest, a on odpłaci Ci się lojalnością na całe życie.
  3. Introwertyk ma niewielkie grono bliskich osób, musisz więc być dla niego bardzo ważny.
  4. Introwertycy nienawidzą konfrontacji. Daj im czas na przeanalizowanie, zamiast naciskać na natychmiastową odpowiedź.
  5. Jeżeli chcesz, aby introwertyk otworzył się przy tobie, to słuchaj kiedy mówi i nie przerywaj.
  6. Utrwal sobie, że introwertyk potrzebuje czasu w samotności, aby zachować  zdrowie i być szczęśliwym.
  7. Pamiętaj, że introwertyk jest niezwykle lojalny kiedy kogoś kocha i oczekuje tego samego.


W większości punktów należałoby powiedzieć, że jest to lista zasad, jak kochać druga osobę. Niezależnie od jej temperamentu.

Czytając punkt 4.: introwertycy nienawidzą konfrontacji, przypomniało mi się pewne niedawne zdarzenie. Sytuacja konfliktowa z moim ukochanym mężem. Gdy się zdarzyła, klasycznie mnie zatkało. Dosłownie. Nie potrafiłam nazwać w głowie, a co dopiero wykrztusić z siebie słowa. Potrzebowałam paru godzin, żeby to przemyśleć i wyrazić głośno swój punkt widzenia. Potrzebowałam czasu, żeby psychicznie przygotować się na konfrontację z innym postrzeganiem zaistniałej sytuacji. Tak to u mnie działa. W sytuacjach stresujących lub gdy coś mnie zaskoczy.

Byłam na siebie zła, że w ogóle dopuściłam do tego. Że nie zawalczyłam natychmiast. Ale zamiast złościć się na siebie, trzeba wyciągać wnioski z zaistniałej sytuacji, bo była to dobra lekcja życia.
Wniosek 1: pamiętać, aby natychmiast powiedzieć: nie podoba mi się to.
Wniosek 2: zadbać o czas do namysłu i psychicznego przygotowania się do konfrontacji: moment, muszę nad tym pomyśleć, za chwilę wrócimy do rozmowy.

A teraz, jak temu człowiekowi pytający w metrze o drogę do filharmonii, pozostało mi tylko: ćwiczyć, ćwiczyć, ćwiczyć.



niedziela, 18 stycznia 2015

Wstyd i wrażliwość

Kolejny świetny wykład na www.ted.com
 http://www.ted.com/talks/brene_brown_listening_to_shame/transcript?language=en#t-7664 (link do ted'a z polskimi napisami). 

O wstydzie. U mnie poruszył bardzo czułą strunę. Strunę wrażliwca.

Słowo „wrażliwy” możemy znaleźć wszędzie, ale czy nie straciło pierwotnego znaczenia? Jest wrażliwa skóra, wrażliwy żołądek, nadwrażliwe jelita. Marketingowy znak.

Brene Brown przytacza tutaj własną definicję wrażliwości. Wrażliwość, to według niej: emocjonalne ryzyko (okazywania uczuć czy niepewności). Dla mnie osobiście wrażliwość, to przejmowanie się. Przeżywanie emocji, które nie są „miłe”.

Tak się ostatnio złożyło, że powraca do mnie temat depresji. Nie szukałam, sam przyszedł. Chore koleżanki, wykłady na ten temat, artykuły w prasie. Mówi się, że depresja stanie się epidemią naszego wieku. Brene Brown uświadomiła mi pewną zależność. 

Żyjemy w czasach kultury sukcesu, porażka stała się, w pewnym sensie, tematem tabu. Wstydzimy się naszych porażek, nie mówimy o nich, nie przyznajemy się do nich. Uczymy też tego nasze dzieci, jeżeli coś im się nie uda, to nic złego. Należy wstać, otrzepać się, nie przeżywać i dalej iść w stronę sukcesu. Bo sami, też byliśmy tego uczeni. Ile razy słyszeliśmy, w dobrych intencjach wypowiedziane: "nic się nie stało" (tzn. przestań okazywać że się czymś przejmujesz), "do wesela się zagoi", czy „nie pokazuj, że ci zależy”.

W konsekwencji uczyliśmy się wygaszania emocji, w zamyśle tych bolesnych. Ale badania dowodzą, że nie możemy selektywnie wyłączyć tylko bólu czy smutku. W efekcie, gdy mniej czujemy bolesne emocje, mniej mamy też radości życia i poczucia szczęścia. Zmieniamy się w nic nie czujące, emocjonalne zombie.

Porażka to wstyd, który świetnie się czuje w atmosferze tajemnicy, ciszy i oceny. A wstyd,  jak przekonuje Brene, jest powiązany z uzależnieniem, depresją, przemocą, prześladowaniem, samobójstwem, zaburzeniami odżywiania. 
Całe szczęście, jest na to antidotum. To drugi człowiek i jego empatia. Empatia w przeżywaniu trudnych emocji. Prawdziwa odwaga jest wtedy, gdy podejmujemy ryzyko przeżywania silnych emocji, bo wrażliwość nie jest oznaką słabości.

Uczmy nasze dzieci przeżywać porażki. Bądźmy razem z nimi empatycznie. W dzisiejszej kulturze ciągłych sukcesów, dajmy im to, co najważniejsze. Przekaz: być może nie jesteś doskonała we wszystkim, ale jesteś warta miłości.

Poniżej wystąpienie Brene z angielskim napisami.


wtorek, 21 października 2014

Apel

„Jestem introwertykiem. To oznacza, że kiedy jestem w dołku, prawdopodobnie nie poproszę Cię o pomoc. Nie poproszę o pomoc nikogo. Sam musisz zauważyć, że jest ze mną źle. Nie zawracam innym głowy swoimi problemami. Ale jeżeli przyjdziesz do mnie i udowodnisz, że naprawdę Ci zależy, być może zaufam Ci na tyle, by pozwolić Ci, abyś mi pomógł.”


Postanowiłam zamieścić tłumaczenie listu, który znalazłam na FB (https://www.facebook.com/IntrovertSpring?hc_location=timeline), bo to jest bardzo ważne przesłanie.

Sama jestem bardzo uważna na to, co się dzieje z moim introwertycznym dzieckiem, bo reaguje ona zgodnie ze swoim temperamentem. Widzę, kiedy ma duży spadek energii, kiedy się wycofuje, mieli gdzieś w środku swój problem. Pytam ją wtedy, czy mogę jej w czymś pomóc, czy chce mi o czymś powiedzieć. Rozmawiamy. Szukamy rozwiązania.
W takich sytuacjach nie czekam na jej prośbę o pomoc, bo bym się nie doczekała.

I jak ten przysłowiowy szewc, zapomniałam o sobie. Zapomniałam, że ja też tak reaguję i pomimo ogromnej samoświadomości w tym temacie, w sytuacjach skrajnie stresujących, też tak działam. Był to duży błąd, bo mogłam zaoszczędzić sobie wiele gorzkich myśli i łez.

Stąd mój apel: Kochani ekstrawertycy, pytajcie co nas gryzie i nie zniechęcajcie się wymijającymi odpowiedziami.

A my introwertycy mówmy o swoich potrzebach. Albo chociaż dajmy sygnał, że jest już tak źle, że nawet mówić o tym nie mamy siły. Dajmy sobie pomóc.

środa, 8 października 2014

Energia słoneczna

Niech Was nie zmyli tytuł. To nie jest żaden koszmar. To jest genialny pomysł jak zaciekawić tematem, rozbawić i zostawić trwałe skojarzenie w pamięci uczestników konferencji. 
I to w 3 minuty !! Dla mnie inspiracja.



Minimum wypowiedzianej treści:

- przemysł technologii słonecznej;
- mała firma, która chce nakłonić abyśmy przyjrzeli się środowisku;
- crowdsourcing;




Wstyd się przyznać, ale nie widziałam do tej pory co to jest Crowdsourcing.