środa, 21 maja 2014

Czarny PR

Carl Jung był introwertykiem. Odkrył i nazwał dwa typy ludzkiego temperamentu. Dlaczego więc, definicja introwertyzmu jest w wydźwięku negatywna? To się nie trzyma kupy.

Odpowiedź na moje pytanie, znalazłam w książce „The Hidden Gift of the Introverted Child”, autorstwa Marti Olsen Laney, która pisze:

„Na początku XX wieku, Carl Jung, Alfred Adler i Sigmund Freud, uznani psychoterapeuci i myśliciele, pracowali razem.  Jung ogłosił swoją teorię o typach osobowości ludzkiej i nazwał dwa główne typy: introwertyk i ekstrawertyk. Na podstawie obserwacji pracy Adlera i Freuda z ich pacjentami zauważył, że ten pierwszy koncentrował się na wewnętrznym świecie pacjenta, podczas gdy ten drugi badał świat zewnętrzny i jego efekty i rezultaty. Jung nazwał wewnętrzne ukierunkowanie Adlera introwertycznym a Freuda ekstrawertycznym. Jung uważał, że oba punkty odniesienia są właściwe i że każda orientacja odzwierciedla zdrowy, wrodzony temperament.

Niestety, po latach wspólnej pracy, trzej panowie rozstali się w gniewie. Freud miał za złe, że Adler i Jung dyskutowali i nie zgadzali się z jego pomysłami. Wiedząc, że byli oni introwertykami, zaczął pisać o ich naturalnym zachowaniu w pejoratywny sposób: zbyt zorientowani na samych siebie, unikający świata, narcystyczni.

Ponieważ dzieła Freuda były i są bardzo rozczytywane, te negatywne opisy zostały zaakceptowane i weszły do powszechnego użytku.”


Dzisiaj zapewne,  nazwalibyśmy to czarnym PR.


poniedziałek, 10 marca 2014

O decyzjach i ich konsekwencjach

Ostatnio zbyt często uczestniczę w rozmowach o osobach,  które upatrują całego zła jakie je w życiu spotkało w działaniu innych osób.  Tematy do narzekania stare jak świat: ojciec, który traktuje córkę jak księżniczkę, ojciec, który nie zwraca uwagi na córkę, nadopiekuńcza matka, oziębła matka, jedynak bez empatii, osoba z wielodzietnej rodziny bez poczucia wyjątkowości… i jeszcze cała lista powodów. 

Jakże łatwo jest przerzucić winę na zewnątrz. Nie dostrzegać, że życie jest konsekwencją naszych własnych decyzji. Świadomych, czy też nie.


Powinniśmy nauczyć się świadomego podejmowania decyzji. Najlepiej już w dzieciństwie.

Parę dni temu, zupełnie „przypadkiem” trafiłam na pewną książkę dla dzieci. Tytuł i autorka nic mi nie mówiły. Co ciekawsze, nie stała na półce w pokoju dziecinnym, tylko na półce z moimi książkami. Kto ją tam postawił? Skąd się wzięła w naszym domu? Postanowiłam ją przeczytać, zanim oddam ją dzieciom. I oto na jaki tekst natrafiłam, na samym początku książki.

„Pewnie i wam przytrafiają się czasem rzeczy, które właściwie nie powinny się zdarzyć. To znaczy nie zdarzyłyby się, gdyby czegoś tam się nie zrobiło. Albo też wszystko potoczyłoby się zupełnie inaczej, gdyby zrobiło się coś innego. Trzeba wybierać, jak na skrzyżowaniu: w prawo czy w lewo. Jak pójdziesz w lewo, spotkasz człowieka, który zaproponuje ci główną rolę w filmie, a jak pójdziesz w prawo, to się poślizgniesz na skórce od banana i złamiesz nogę.
Właściwie tak jest ze wszystkim… To znaczy zawsze idzie się albo w prawo, albo w lewo. Robi się coś tak, albo inaczej. Wciąż trzeba wybierać.”

Będzie to obowiązkowa lektura dla moich dzieci.

A ta książka to: „Gdybym nie pomyliła psów”  Ingelin Angerborn.



poniedziałek, 24 lutego 2014

Luxtorpeda




O czym myślisz?
Dlaczego nic nie mówisz?
Dlaczego mnie ignorujesz?

Zwykła podróż samochodem może stać się zarzewiem wielkiego konfliktu, kiedy ekstrawertyk chciałaby sobie porozmawiać a introwertyk w tym samym czasie poobserwować i pomyśleć.

Piosenka Luxtorpedy pt ”Autystyczny” to dla mnie manifest. Uwielbiam ją.
Tekst jest fantastyczny. Absolutnie. No może tylko zamieniłabym słowo autystyczny na introwertyczny:).

To taki apel: Szanuj i daj żyć.

Tekst piosenki: Litza i Hans. Luxtorpeda.

Jedziemy w górę mapy, morze jest na północy
A z nami leci ziemia jak wystrzelona z procy
Wiem, że do mnie mówisz, wiem i wszystko słyszę
Nie mogę odpowiedzieć, przy drodze drzewa liczę

hej hej na pierwszy rzut oka
hej hej nie widać, że kocham
hej hej na pierwszy rzut oka
Nie widać, że cię kocham

hej hej na pierwszy rzut oka
hej hej nie widać, że kocham
hej hej na pierwszy rzut oka
Nie widać, że cię kocham

Śledzę jak kabli linie zbliżają się do siebie
A potem oddalają na zachmurzonym niebie
Zaparowane szyby, palcami po nich piszę
A ty coś do mnie mówisz, wiem i wszystko słyszę

hej hej na pierwszy rzut oka
hej hej nie widać, że kocham
hej hej na pierwszy rzut oka
Nie widać, że cię kocham

W krainie nigdzie-nigdzie zaplątany sam w sobie
Trochę egoistycznie siedzę i nic nie robię
Ciało jest obecne, grzeczne i na kanapie
Duch wolny się wyrywa i hula razem z wiatrem

Krzyczysz, że chowam się przed tobą i jestem skryty
Lub chcąc być blisko ze mną solidarnie milczysz
Kochając i się złoszcząc znosisz to cierpliwie
Ja też cię bardzo kocham, tylko trochę autystycznie

Wiem o tym wszystkim, ty chyba też wiesz
I choć nie płaczę przy tobie, coś między nami jest
Uśmiecham się do siebie trochę tajemniczy
Znów pytasz o czym myślę, odpowiadam że o niczym

hej hej na pierwszy rzut oka
hej hej nie widać, że kocham
hej hej na pierwszy rzut oka
Nie widać, że cię kocham


czwartek, 2 stycznia 2014