Wierzę, że różnice pomiędzy ludźmi są inspirujące. Wierzę, że introwertycy i ekstrawertycy stworzeni zostali po to, aby wzajemnie się uzupełniać. W tym blogu pokazuję świat widziany oczyma introwertyka. Zapraszam do dialogu. Do nauki i zrozumienia. Bo zrozumienie potrzeb i pozwolenie na inność, jest pierwszym krokiem do porozumienia.
wtorek, 19 lipca 2016
piątek, 8 lipca 2016
Bezgłos
My introwertycy, mówimy ciszej. Aby dojść do głosu, często potrzebujemy zachowywać się
w sposób dla nas nienaturalny, czyli mówić głośno. Czasami bardzo głośno. A takie nienaturalne zachowanie kosztuje nas dużo więcej energii. A gdyby tak przestać się dostosowywać?
Spotkało mnie dzisiaj to, że moja krtań postanowiła zrobić sobie wolne. Obudziłam się bez głosu. Szeptać mogłam, mówić nie. I co tu robić? Dzień, jak na złość upakowany spotkaniami. Bardzo dla mnie ważnymi. Odwoływać? Nie! Nie chcę. Postanowiłam rzucić wyzwanie losowi.
Spotkało mnie dzisiaj to, że moja krtań postanowiła zrobić sobie wolne. Obudziłam się bez głosu. Szeptać mogłam, mówić nie. I co tu robić? Dzień, jak na złość upakowany spotkaniami. Bardzo dla mnie ważnymi. Odwoływać? Nie! Nie chcę. Postanowiłam rzucić wyzwanie losowi.
Dzień minął. Był bardzo męczący, ale niezwykle pouczający. A oto moje obserwacje:
- moja niedyspozycja wzbudzała w innych autentyczne współczucie (pan z kwiaciarni zadał sobie trud, aby znaleźć nazwę rewelacyjnego płynu, który kiedyś polecił mu lekarz);
- nikt nie był zniecierpliwiony (?!!);
- ludzie bardzo uważnie słuchali tego, co do nich szeptałam;
- większość osób zamiast mówić, odszeptywała do mnie, przynajmniej na początku (wszystkiemu winne neurony lustrzane);
- spotkania były efektywne i odbyły się w miarę normalnie;
- bardzo zauważalna była różnica w decybelach, bo na spotkaniach wszyscy mówili ciszej;
- takie dostosowywanie w komunikowaniu się, jest bardzo energochłonne. Magda powiedziała mi, że strasznie zmęczyło ją cichsze mówienie;
- szept jest neutralny w swoim wydźwięku (nie niesie żadnej dodatkowej informacji tak, jak ton głosu);
- przez telefon porozmawiać się nie da;
- próbowaliście szeptem się kłócić?
Kusi mnie, żeby to
powtórzyć :)
środa, 29 czerwca 2016
Odważny Kopciuszek
Kopciuszek, to moja ulubiona
bajka z dzieciństwa. Godzinami wyobrażałam sobie i marzyłam, że oto zjawia się
dobra wróżka i wyczarowuje mi piękną sukienkę, pantofle i karetę, po to tylko, abym
mogła pojechać na bal i poznać księcia. I oczywiście abym mogła utrzeć nosa
złym siostrom i macosze. „Jeszcze pożałujecie, że mi dokuczałyście” myślałam z
satysfakcją wyobrażając sobie, że moje niesympatyczne koleżanki to takie
właśnie kopciuszkowe siostry.
Kiedy trochę podrosłam,
trochę zmądrzałam i (tak mi się wydawało) poznałam życie, bajka ta zaczęła mnie
wkurzać. Denerwował mnie książę, podporządkowany swoim rodzicom, narzucającym
mu swoja wolę. Leniwiec, który zamiast wyruszyć na poszukiwanie ukochanej,
wysłał za nią swoich żołnierzy.
Na Kopciuszku też nie
zostawiłam suchej nitki. Co to za osoba, która biernie znosi poniżenia sióstr i
macochy, nie walczy o swoje prawo do spadku? Prawdziwa ofiara. A do tego, po
bardzo krótkiej znajomości zgadza się na związek z człowiekiem, któremu nie
chciało się ruszyć z fotela aby ją odnaleźć, którego zna zaledwie chwilę. Aż
się prosi o kłopoty w związku.
A teraz widzę tę historię
jeszcze inaczej.
Małej dziewczynce umiera
matka, a własny ojciec godzi się na to, żeby traktowana była okropnie przez
resztę rodziny. Przekaz, jaki dostaje ona od pierwszego mężczyzny w swoim
życiu, to: „jesteś od innych gorsza, nie jesteś warta miłości”. Potwierdzają to
codziennie macocha i siostry. „Nie jesteś wystarczająco dobra, żeby przebywać w
naszym towarzystwie, jesteś głupia i nadajesz się tylko do sprzątania, twoje
miejsce jest w kuchni”, słyszy każdego dnia.
Ale nawet taki kopciuch
marzy. Kiedy więc dowiaduje się, że na zamku odbędzie się bal, ona marzy o tym,
żeby też na nim być. I kiedy wszystko wskazuje na to, że zostanie w domu zjawia się dobra wróżka. Dlaczego akurat w
tym momencie? Dlaczego nie pojawiła się wcześniej? Kopciuszek zostaje poinformowany, że dostanie
piękną sukienkę, pantofelki, karocę, w której pojedzie na bal i w ściśle
wyznaczonym czasie (do północy) ma za zadanie rozkochać w sobie księcia. Niezłe
zadanie jak dla zakompleksionej i zaszczutej ofiary.
Swoją drogą wróżka
zapomniała o bardzo ważnym elemencie garderoby dla swojej protegowanej, bo nie
dała jej rękawiczek. Wyobrażacie sobie w jakim stanie są dłonie naszej
bohaterki?
Czyli podsumowując,
Kopciuszek dostaje modne ciuchy ale musi wykonać zadanie.
I tu nachodzą mnie
wątpliwości.
Jak się mają te wszystkie
komunikaty, które słyszała przez całe swoje życie, na jej samoocenę?
Czy będzie potrafiła
właściwie zachować się na balu?
Czy potrafi ładnie jeść i
prawidłowo trzymać kieliszek?
O czym będzie rozmawiać z
księciem (przecież nie czyta książek i nie chodzi do szkoły)?
Co powie królowa, kiedy
się dowie z jakich nizin społecznych wywodzi się jej przyszła synowa?
Co powie król, kiedy
dowie się że ona nie ma posagu?
Mimo wszystko Kopciuszek
decyduje się, żeby pojechać na ten bal. Nie mając pewności, czy nie zostanie
tam zdemaskowana, ośmieszona i wyrzucona. Ja nie wiem, czy miałabym tyle
odwagi, żeby to zrobić.
Bo ta bajka jest o
odwadze. O pokonywaniu swoich wewnętrznych demonów, swoich przekonań, lęków, i
wszystkiego, co nas powstrzymuje od działania. Bo pomimo wszystko, Kopciuszek
sięga po swoje marzenie.
czwartek, 23 czerwca 2016
Moc samotników
Magazyn Charaktery (majowy numer), a w nim wywiad z autorem książki "Siła introwersji" Arnie Kozakiem. Kolejny głos w dyskusji o darach dla świata, które niesie nasz temperament. I chociaż moją ulubioną książką pozostaje "Ciszej proszę" Susan Caine, to jest to bardzo ważna i potrzebna pozycja. Do przeczytania i refleksji.
Tutaj link do artykułu: http://charaktery.eu/artykul/moc-samotnikow-5807
Tutaj link do artykułu: http://charaktery.eu/artykul/moc-samotnikow-5807
Etykiety:
arni kozak,
magazyn charaktery,
siła introwersji
środa, 15 czerwca 2016
Słuchanie – dary introwertyzmu
Super moc introwertyka to
słuchanie. Introwertycy potrafią naprawdę słuchać. Są urodzonymi słuchaczami.
Prawda jest taka, że wolą słuchać niż mówić. Bardzo uważnie zbierają
informacje, żeby je potem poddać analizie i kiedy wreszcie przedstawiają swoje
zdanie, jest ono starannie przemyślane.
I tu pojawia się pewien
paradoks. To, co powinno być traktowane jako zasób, jest de facto często kulą u
nogi. Z jednej strony niezwykle ważne dla dobrego funkcjonowania organizacji są
kompetencje związane z uważnym słuchaniem, a z drugiej osoby bardziej
słuchające niż mówiące postrzegane są jako: nieśmiałe, niemające nic ciekawego
do powiedzenia, skryte, czy nawet burkliwe. Odwrotność dobrego lidera? Tak się
rodzą krzywdzące stereotypy.
Na szczęście są firmy,
gdzie stawia się na mocne strony, nawet jeżeli są one introwertyczne. I czasami
trzeba trochę pomóc, aby inni również mogli zrozumieć i docenić naturalny
talent introwertyka do słuchania i tego, co z tego wynika.
Dlatego pamiętaj introwertyku,
że kiedy tylko słuchasz inni mogą myśleć, że jesteś znudzony lub, że jesteś
pogrążony w swoich własnych myślach (gdy tymczasem jest dokładnie odwrotnie).
Dawaj znać człowieku, że
słuchasz! Jest to najskuteczniejsza strategia dla introwertycznych liderów. Potakuj
głową, rób notatki, ale przede wszystkim - odzywaj się.
Możesz wtrącić np.:
„Ciekawe stanowisko”
„Słucham Cię uważnie”
lub, poziom dla extra-super-hiper
zaawansowanych:
„Mówiąc, powtarzam to, co
już wiem, a słuchając dowiaduję się czegoś nowego. Dlatego najpierw wysłucham
wszystkich, a na koniec zabiorę głos w tej sprawie.”
PS. Słuchanie jest jedną z najważniejszych
kompetencji coacha.
wtorek, 31 maja 2016
Susan Caine w Gazecie Wyborczej
W długi weekend majowy, kolega wręczył mi Gazetę Wyborczą, w tradycyjnej papierowej wersji. Powiedział przy tym, że jest w niej artykuł, który mnie zainteresuje. Faktycznie, znalazłam w niej wywiad z Susan Caine, pod znamiennym tytułem "Ciacha rewolucja introwertyków"!
Warto go przeczytać.
A Susan mawia: Jesteś introwertykiem?
Świetnie, bo:
1. Jesteś lepszym słuchaczem.
2. Nie ryzykujesz niepotrzebnie.
3. Umiesz wspierać podwładnych i korzystać z ich doświadczenia.
4. Jesteś skrupulatny.
5. Nie łapiesz dziesięciu srok za ogon.
6. Wzbudzasz zaufanie.
Jesteś urodzonym liderem!
Tutaj jest link do strony z wywiadem:
http://wyborcza.pl/magazyn/1,152665,20145407,cicha-rewolucja-introwertykow.html
Warto go przeczytać.
A Susan mawia: Jesteś introwertykiem?
Świetnie, bo:
1. Jesteś lepszym słuchaczem.
2. Nie ryzykujesz niepotrzebnie.
3. Umiesz wspierać podwładnych i korzystać z ich doświadczenia.
4. Jesteś skrupulatny.
5. Nie łapiesz dziesięciu srok za ogon.
6. Wzbudzasz zaufanie.
Jesteś urodzonym liderem!
Tutaj jest link do strony z wywiadem:
http://wyborcza.pl/magazyn/1,152665,20145407,cicha-rewolucja-introwertykow.html
piątek, 29 kwietnia 2016
Działanie uspokajające - dar introwertyzmu
Nachodzi mnie czasami
taka refleksja: tempo naszego życia rośnie i w związku z tym przybywa ofert dla
tych, którzy chcą zwolnić, zaczerpnąć powierza, bo mają dość codziennej gonitwy.
A ja, na ten rozmazujący
się od prędkości krajobraz za oknem, proponuję spotkanie i rozmowę z
introwertykiem. Z dwóch, bardzo ważnych powodów.
Po pierwsze, introwertycy
dają poczucie spokoju, ludzie relaksują się w ich towarzystwie. W sytuacjach
kryzysowych, ich brak ekspresyjnych emocji udziela się innym. Wyważony sposób
prowadzenia rozmowy, prowadzi do stopniowego uspokajania i wyciszania się
rozmówców.
Po drugie, introwertycy
pomagają innym w zwolnieniu tempa życia. Są, w sposób naturalny, wolniejsi. Pokazują,
że to, ile zrobili albo jak bardzo są zapracowani, nie jest dla nich wartością.
Introwertyk jest swoistym
pasem bezpieczeństwa zmuszającym ekstrawertyka, aby zwolnił, wyciszył się. Nie
pozwala mu wypalić się od nadmiaru bodźców.
Etykiety:
dary introwertyzmu,
działanie uspokajające,
spokój,
wyciszenie
Subskrybuj:
Posty (Atom)


