Bo siła
jest w różnicach. Introwertyk i ekstrawertyk pięknie się uzupełniają i potrzebują siebie nawzajem. Jedni potrzebują
energii, a drudzy wyciszenia i refleksji. Inny nie znaczy gorszy. To znaczy
inny.
Wierzę, że różnice pomiędzy ludźmi są inspirujące. Wierzę, że introwertycy i ekstrawertycy stworzeni zostali po to, aby wzajemnie się uzupełniać. W tym blogu pokazuję świat widziany oczyma introwertyka. Zapraszam do dialogu. Do nauki i zrozumienia. Bo zrozumienie potrzeb i pozwolenie na inność, jest pierwszym krokiem do porozumienia.
piątek, 31 maja 2019
czwartek, 25 kwietnia 2019
Bądź zaciekle ciekawy!
Todd Henry w swojej
książce „Die Empty. Życie na 100%” pisze tak: „Będąc świadomym czegoś, miewam
błędne wrażenie, że to rozumiem (przekleństwo swojskości). Często nie zadaję
sobie trudu, aby poznać wartość idei czy pomysłu i zastanowić się, jak pasują
one do mojej percepcji świata. Rozwój
intelektualny nie bierze się z kumulowania cząstek informacji, ale z
rozmyślania nad nimi i łączenia ich. Ciekawość to silnik, który napędza ten
proces.”
Autor tej książki, dodam
że świetnej, pisze w niej, że jest introwertykiem i zachęca nas, abyśmy byli
zaciekle ciekawi, jednocześnie uważnie dobierając elementy, które przykuwają
naszą uwagę. Bo w natłoku śmieciowych bodźców giną ważne inspiracje. Tracimy
uważność na to, co dla nas ważne.
Więc róbmy to, co
uwielbiamy czyli rozmyślajmy, ale
najpierw przesiejmy i wybierzmy to, nad czym warto rozmyślać.
środa, 17 kwietnia 2019
Zakwitamy w cieniu
Jeżeli
byśmy, tak przez chwilę przyjęli, że ludzie to kwiaty, a promienie słoneczne to
bodźce ze strony otaczającego nas świata tj. hałas, temperatura, interakcje z
ludźmi, głód, zmęczenie fizyczne, to zauważylibyśmy, że są ludzie którzy lubią
i szukają takich środowisk, gdzie poziom stymulacji jest wysoki, gdzie dużo się
dzieje. I że są też tacy, którzy wytrzymują w takich warunkach ale krócej, a
potem potrzebują pobyć w samotności.
poniedziałek, 4 lutego 2019
Wystąpienia publiczne
Jest wiele mitów na temat
introwertyków. Jednym z nich jest ten, że nie powinni oni występować publicznie.
Że się do tego najzwyczajniej nie nadają. Że to nie jest ich naturalny świat.
I trudno się z tym nie zgodzić…Tak na pierwszy rzut oka.
Wystąpienia publiczne, to
zmora i sen z oczu dla wielu ludzi. Źródło niewyobrażalnego stresu.
Ale co to znaczy „wystąpienie
publiczne”?
Czy jest to wygłoszenie
prelekcji dla grupy publiczności?
Przedstawienie swojego
pomysłu na spotkaniu roboczym grupy projektowej?
Obrona swojego stanowiska
na spotkaniu rodzinnym?
Czy jeszcze coś innego?
Dla wielu ludzi, w tym także
dla ekstrawertyków, narażenie się na ekspozycję społeczną jest bardzo, ale to
bardzo stresujące. Dla introwertyków szczególnie, bo dochodzi do tego wrażliwość
na szereg bodźców tj. hałas, światło, morze ludzkich oczu i do tego konieczność
mówienia głośniej i szybciej niż w naturalny sposób. Koszmar.
A jednak, znam wiele
przykładów, kiedy to introwertyk zachwycił czy porwał słuchaczy swoją przemową,
Susan Caine, Barack Obama, czy Joanna Chmura to tylko troje z nich.
I wcale nie oznacza to,
że zmienili oni swoją naturę. Nadal pozostają introwertykami. Tajemnica tkwi w przygotowaniu się do
wystąpienia i w regeneracji swojej energii, kiedy jest już po wszystkim. I
oczywiście w tematyce. Bo mówienie o rzeczach ważnych, bardzo pomaga. Włącza
się pasja i głęboka refleksja. Włącza się naturalne doładowanie.
To tak na drugi rzut oka:)
piątek, 4 stycznia 2019
Niełatwo kochać siebie
„Niełatwo kochać siebie,
ponieważ to oznacza kochanie w sobie wszystkiego, także mrocznych stron
świadczących o gorszości i nieakceptowanych społecznie. Poświęcanie uwagi tej
nieprzyjemnej stronie działa także leczniczo, nigdy jednak nie wolno zapominać o
wymiarze moralnym. Lekarstwem jest więc paradoks wymagający połączenia dwóch
rzeczy, których nie da się połączyć: wynikającego z moralności przyznania, że
te moje elementy ciążą mi, nie można ich tolerować i trzeba zmienić, oraz
pełnej miłości i pogody akceptacji, kiedy z uśmiechem bierzemy je takimi,
jakimi są. Człowiek jednocześnie mocno próbuje i odpuszcza, ostro osądza i z
radością przyjmuje.”
James Hillman
I tego właśnie Wam życzę,
paradoksu przyznania i akceptacji. Kochania siebie.
Etykiety:
introwertycy,
James Hillman,
kochanie siebie
poniedziałek, 17 grudnia 2018
Cicha siła introwertyków
Temat introwertycznych
dzieci i nastolatków pojawia się regularnie w pytaniach, które dostaję. Jak ich
wspierać, jak się z nimi komunikować, na co zwracać uwagę, kiedy zostawić w
spokoju? O dzieciach już nieco pisałam: Co łączy lego z Pitagorasem,
Mama do zadań specjalnych , więc teraz czas na młodzież.
Jest to trudny wiek, już
sam w sobie. Zamartwiamy się my i same nastolatki też, bo sygnały z otoczenia jakie
dostają, są zwykle takie, że są oni (delikatnie mówiąc) dziwni.
Dla zatroskanych rodziców
i poszukujących tożsamości młodych ludzi, chciałabym zarekomendować książkę:
„Cicha siła introwertyków. Jak dorastać w świecie, który nie przestaje gadać”, autorstwa Susan Caine,
Gregory’ego Mone’a i Eriki Moroz. Pozycja napisana specjalnie z myślą o
wyzwaniach, pytaniach i wątpliwościach nastoletniej introwertycznej młodzieży.
Autorzy zadbali, aby
podać czytelnikowi w sposób prosty, zrozumiały i pomocny podpowiedzi, jak sobie
radzić będąc nastoletnim introwertykiem (i z introwertykiem).
Jak funkcjonować w zdrowy
i właściwy sposób w takich obszarach
jak: szkoła i dom. Jak się socjalizować, jak wyrażać siebie poprzez hobby. Jak
odnaleźć swoje mocne (intorwertyczne) strony.
Polecam!
Etykiety:
ciacha siła introwertyków,
nastolatki,
Susan Caine
wtorek, 25 września 2018
Zagadka
Co jest najmilejsze?
Co jest najtłuściejsze?
Co jest najmocniejsze?
Taką zagadkę, po
pogawędce i zjedzeniu lodów pod wiejskim sklepem, zadał nam 90-letni mieszkaniec Podlasia.
Prawidłowa odpowiedź jest
taka:
Sen jest najmilejszy po
długim, męczącym i pracowitym dniu
Ziemia jest
najtłuściejsza, bo żywi rośliny i zwierzęta
Przyroda jest
najmocniejsza, bo ona jest od zawsze i przeżyje nas wszystkich
Nikt z nas nie zgadł. A
ja pomyślałam, że trudno się nie zgodzić z tą mądrością ludową. Zwłaszcza w
kwestii snu. Bo sen dla introwertyka, to podstawowy i najważniejszy sposób na
regenerowanie baterii. A niedobory snu bardzo źle na nas wpływają. Więc
następnym razem, kiedy zauważycie u siebie spadek nastroju, ogólne zmęczenie,
rozdrażnienie, problemy z koncentracją sprawdźcie, ile i jak śpicie. I tak dla
przypomnienia, długość snu nocnego dla introwertyka, to minimum 7 godzin. Ważne
jest, żeby iść spać z „lekką” głową, co oznacza, że nie pobudzamy naszego mózgu
bodźcami w postaci komputera czy smartphona i nie kończymy pracy na pięć minut
przed zaśnięciem. Dbamy o to, żeby miejsce w którym śpimy było wywietrzone i
wolne od światełek (zasilacze, lampki w telewizorach itp.), bo nawet najlżejsze
światełka, zwłaszcza w kolorze niebieskim obniżają jakość naszego snu. Są to
tzw „oczywiste oczywistości” ale warte przypomnienia.
Kolorowych snów!
Etykiety:
najmilejsze,
najmocniejsze,
najtłuściejsze,
zagadka
Subskrybuj:
Posty (Atom)





