wtorek, 13 października 2015

Sama w tłumie

Jaką radę dałabyś swojej przyjaciółce, gdyby była na twoim miejscu? To pytanie, jak mantra, brzmiało w mojej głowie. A powód był poważny. Przyjechałam na Akademię Coachingu w Turawie. Wokół mnie roześmiana grupa. Jakieś 60 osób, którzy wyglądają jakby wszyscy dobrze się znali. Biesiada powitalna. Czuję się taka samotna. Jak długo można stać i uśmiechać się sztucznie. Boli mnie już szczęka.

Przypomniałam sobie!

Wyszukałam wzrokiem dziewczynę, która tak jak ja, była sama. Podeszłam do niej, przedstawiłam się, powiedziałam, że nikogo tu nie znam. Okazała się, że ona też! To był dobry początek. Potem już było łatwiej. Zasada jednak została ta sama, wybierałam małe grupy, dwu - trzy osobowe i dołączałam się do rozmowy.
Bo rada, jaką dałabym przyjaciółce w takie sytuacji, brzmiałaby mniej więcej tak: poszukaj jednej osoby i postaw na swoje mocne strony. Pytaj i słuchaj.


To działa.


czwartek, 28 maja 2015

Wrażliwość na emocje

Introwertyzm połączony z wrażliwością, czyli naturalne nastawienie na obserwowanie i słuchanie oraz wyczuwanie emocji, to jest prawdziwa mieszanka wybuchowa. Niezwykła i piękna, ale też trochę przerażająca czy szokująca (zwłaszcza dla obserwatorów).
Czym byłby świat pozbawiony emocji? Film „Song of the sea”, czyli w polskim tłumaczeniu „Sekrety morza”, opowiada nam pewną historię. O strachu przed złymi emocjami i próbie ich „bezpiecznego” zamknięcia tak, aby nie miały do nas dostępu. A wszystko po to, aby nasi najbliżsi nie cierpieli. I jak to bywa w mądrych bajkach (…w życiu też), wyeliminowanie złych emocji powoduje to, że ratowani dosłownie i w przenośni zamieniają się w kamienie. Nie czują już nic.

Niezwykła animacja, operująca kolorem, symbolem i muzyką, bardzo różni się od znanych mi filmów dla dzieci. Jest zaskakująca w odbiorze. Nie tylko dla mnie.
Chociaż nie było scen drastycznych, czy nawet szczególnie smutnych, moja introwertyczna córka mniej więcej po 10 minutach oglądania zalała się łzami. Dosłownie. I płakała rzewnie przez połowę filmu.
A na ekranie płynęła normalna historia brata i siostry: na początku trochę się nie lubili, potem pomagali sobie, by na koniec odkryć, jak bardzo są dla siebie ważni.
Obserwując reakcję mojego dziecka zrozumiałam, że odziedziczyła po mnie umiejętność wyczuwania emocji. To jest niezwykły dar, chociaż czasami może być nieco kłopotliwy. Szczególnie, kiedy jest się jeszcze małym człowiekiem. Potrzebna jest rozmowa. O emocjach, po co są, co nam dają. O wrażliwości i płynących z niej korzyściach, ale też i o obciążeniach z nią związanych.

A film polecam. Z całego, wzruszonego serca.


poniedziałek, 11 maja 2015

Piszą o nas w Coachingu

Właśnie znalazłam dowód na to, że również w Polsce zaczyna się mówić o introwertyzmie. 

W najnowszym numerze magazynu Coaching (nr 3 maj-czerwiec) http://coaching.focus.pl/magazyn-coaching/coaching/2015/3 możecie znaleźć artykuł „Czas introwertyków” autorstwa Patrycji Liniewicz i Tomasza Misiak-Niedźwidek. Nie będę go streszczać, bo i po co, kto chce to sam przeczyta. Dla mnie ważne jest to, że polska gazeta: Coaching. Twój rozwój – sukces – szczęście, zamieściła artykuł o introwertykach, o naszym potencjale, naturalnych  talentach. Możecie przeczytać tekst, który nie jest tylko uprzejmą prośba o ewentualne zauważenie i zrozumienie naszych potrzeb. Jest to publikacja mówiąca wprost o sile tkwiącej w naszym temperamencie.
W moim poprzednim poście „Naturalne talenty” napisałam, że zaczęły do mnie docierać pierwsze sygnały zmiany. A dzisiaj mam w ręku magazyn, w którym znajduję takie zdania:

„Ważną zaletą introwertyka jest wytrwałość i umiejętność podejmowania decyzji „na chłodno“ .
Introwertycy lepiej radzą sobie z regulowaniem emocji, są mniej podatni na działanie dopaminy.
Mniej ulegają powszechnej gorączce i częściej trzymają się wyznaczonego kursu działania.
Introwertycy powinni bardziej ufać własnym kompetencjom, częściej dzielić się pomysłami, szanować i cenić własny styl pracy i nie starać się na siłę wpasować w normy i zasady ekstrawertycznego świata.”


Kiedy trzy lata temu zaczynałam najpierw mówić, a potem pisać o introwertyzmie, wiele osób pukało się w głowę. Sugerowali, że jest to temat nieważny. Co gorsza, nieistniejący w polskich mediach, a więc w domyśle, nikogo nieinteresujący.
A teraz mam satysfakcję, bo jak widać jest dokładnie tak, jak czułam od samego początku. Dla wielu osób jest to temat pierwszoplanowy, bo odnoszący się poczucia własnej wartości. 

A ten spis zalet, zamierzam oprawić w ramkę i powiesić na ścianie. Dla pamięci, żeby bardziej ufać swoim pomysłom i trzymać się wyznaczonego kursu.



poniedziałek, 27 kwietnia 2015

Naturalne talenty


Czasami tyle myśli kłębi mi się w głowie, że nie wiem od czego zacząć i który wątek opisać. A kłębi mi się w głowie, bo się cieszę. Docierają do mnie pytania, artykuły, audycje, w których poruszana jest kwestia wykorzystania naturalnych talentów introwertyków. Pytają szefowie zespołów, przełożeni, rodzice, którzy widzą potencjał i chcą go rozwijać.

Bardzo bliska jest mi praca na mocnych stronach. Głęboko wierzę i moje wieloletnie doświadczenia to potwierdzają, że osiągnięcie mistrzostwa, stanu Flow i poczucie sensu towarzyszą nam, gdy pracujemy bazując na naszych talentach. Instytut Gallupa przez wiele lat prowadził badania szukając wspólnego mianownika dla najlepszych menadżerów. W ich wyniku odkryto, że to co łączyło najlepszych menedżerów, to umiejętność odkrywania mocnych stron u swoich pracowników oraz przydział zadań zgodnie z ich talentami.
Ja dodałabym do tego schematu jeszcze jedną zmienną, że każdy temperament ma swoje mocne strony.

Introwertyk w zespole może wnieść prawdziwy skarb w postaci swoich naturalnych talentów, które w skrócie można tak nazwać:
  •       przygotowanie
  •       słuchanie
  •       ukierunkowana rozmowa
  •       pisanie

Dobry szef bazuje na mocnych stronach swojego zespołu. Pamięta, że introwertyk funkcjonuje w inny sposób, ma inne predyspozycje. Razem, w zespole złożonym z różnych osobowości, różnych temperamentów, mogą stworzyć niezwykle stabilny organizm.
Cieszę się, bo jest to początek komunikacji dwustronnej. Nie tylko my introwertycy mówimy o swoich potrzebach, ale świat zaczyna pytać, co jest nam potrzebne, abyśmy mogli rozwinąć skrzydła.

Jupiii!!


wtorek, 31 marca 2015

Tak, jestem introwertykiem.

Lubię takie podsumowania, więc jeżeli masz w rodzinie introwertyka, lub sam/a jesteś introwertykiem, poczytaj. Wierzę, że przyjdzie taki dzień, że uda nam się odczarować mit introwertycznego dziwoląga. Na świecie to już się dzieje.

Tak, jestem introwertykiem.
Nie, nie jestem nieśmiała.
Nie, nie jestem przyblokowana.
Nie, nie jestem antyspołeczna.
Ja po prostu słucham.
Ja po prostu obserwuję.
Nie cierpię small talków…
ale mogę rozmawiać o życiu, godzinami.
Wolę być z przyjacielem lub dwoma w domu, niż z w tłumie znajomych.
Nie rugaj mnie publicznie.
Nie zawstydzaj mnie publicznie.
Uszanuj to, że jestem skryta.
A jeżeli się przed tobą otworzę…
wiedz, że to oznacza, iż jesteś dla mnie wyjątkowy.

Tablicę REALFarmacy podesłała mi Iza, dziękuję:)


środa, 4 marca 2015

Co łączy Lego z Pitagorasem?

Praca z introwertycznym dzieckiem jest wyzwaniem. Szczególnie, gdy działamy w dużej grupie, czy w nowym środowisku. Często takie dzieci nie biorą udziału w dyskusji, nie są aktywne. Zabierają głos tylko wtedy, gdy zapytamy ich o zdanie, a i to nierzadko sprawia im wiele trudności. Wynika to z tego, że czują się źle w sytuacji, gdy uwaga całej grupy jest na nie skierowana. Potrzebują czasu, żeby dobrze przemyśleć sobie sprawę zanim się odezwą i często nie robią tego, bo nie mają pewności czy ich wnioski są słuszne. Do tego dochodzi element taki, jak przekrzykiwanie się w grupie gdy toczy się żywa wymiana myśli. Introwertyczne dzieci szybciej odpuszczą sobie wypowiedzenie się na forum, niż spróbują przekrzyczeć grupę. Tak już jest, ta nasza introwertyczna natura.

Jak zatem zachęcić introwertyczne dzieci do zabierania głosu w rozmowie? Jak poprowadzić konwersację, aby czuły się bezpiecznie?

Miałam okazję „na żywo” obserwować modelowo poprowadzoną dyskusję, gdzie każde dziecko miało szanse wypowiedzieć swoje spostrzeżenia i refleksje. Gdzie introwertyczne dzieci czuły się dobrze i zabierały głos, a ekstrawertyczne dzieci z uwagą  słuchały powolnych wypowiedzi swoich koleżanek i kolegów.
Były to warsztaty metody Lego Logos, połączone z rozmową o kwestiach filozoficznych, które prowadził twórca tej metody pan Jarosław Marek Spychała. Tutaj link do strony: www.lego-logos.pl.

Pracowała grupa 12 dzieci z różnych klas, ale z tej samej szkoły. Początkowo głos zabierały te najodważniejsze, najszybsze, najgłośniejsze. Prowadzący zajęcia zachęcił również wycofanych słuchaczy do podzielenia się swoimi refleksjami: a co Pan o tym sądzi? A jak Pani to widzi? Już sama forma zwracania się do dzieci była dla nich czymś nietypowym, no bo kto to widział, żeby dorosły facet zwracał się do 8-latka na Pan i to całkiem poważnie. Obserwowałam, jak introwertyczne dzieci przełamywały się i zaczynały mówić. Dzieliły się swoimi przemyśleniami w naturalny dla siebie sposób, mówiły cicho i bez swady. I co? Okazało się, że grupa ich słuchała. Nikt nie popędzał, nikt nie wyśmiewał. Dzieci były uważne, inspirowały się wzajemnie pomysłami i na bazie tego co usłyszały, kreowały nowe, niesamowite idee.

Te warsztaty udowodniły, że tam gdzie są bezpieczne warunki, tam istnieje przestrzeń do dzielenia się swoimi przemyśleniami, niezależnie od naszego temperamentu. Wystarczy szanować innych, nie oceniać, nie przyjmować jednego modelu zachowania za właściwy. Dać szansę na rozwinięcie skrzydeł.

Uważam, że dzieci mają głęboką mądrość, wrażliwość na otoczenie i niestandardowe podejście do otaczającej ich rzeczywistości. A jednak, nie doceniłam ich. Na długo zostałam w zadziwieniu, że taki mały człowiek, a tak mądrze gada. 

Ja też miałam szansę wypowiedzieć się za pomocą klocków. Na zdjęciu jest moja praca, która przedstawia Pitagorasa broniącego bitego psa :)